Dzieląc się swoją wiedzą oraz doświadczeniem, wskazała na istotne elementy troski zarówno o drugiego człowieka, jak i o siebie, aby móc w pełni żyć konsekracją oraz budować dojrzałe życie wspólnotowe. Podkreśliła również, że każda wspólnota przechodzi swoje etapy rozwoju, a fundamentem autentycznej troski pozostaje żywa więź z Jezusem. Szczególnym bogactwem tego czasu były spotkania: z Panem Jezusem obecnym w Eucharystii i Najświętszym Sakramencie, z Maryją w modlitwie przed Jej cudownym wizerunkiem, a także wzajemne spotkania sióstr–pełne rozmów, dzielenia się doświadczeniami, radościami i troskami. Ważnym dopełnieniem była również bliskość otaczającej przyrody, sprzyjająca wyciszeniu i osobistej refleksji. Atmosfera miejsca sprzyjała pogłębieniu życia duchowego oraz budowaniu siostrzanej jedności.