Jana Pawła II na Ukrainę w 2001 roku. W liturgii uczestniczyli również wierni z Ukrainy, Polski i innych krajów. W jubileuszowej Eucharystii uczestniczyła Matka Generalna s. Wanda Matysik wraz z siostrami z Delegatury Ukraińskiej i delegacją z Polski. Podczas uroczystej procesji wniesiono do bazyliki relikwie obu świętych. Relikwie św. Zygmunta Gorazdowskiego niosły Matka Generalna oraz s. Antonetta, składając je przed wizerunkami świętych w prezbiterium. W homilii abp Visvaldas Kulbokas przypomniał, że życie św. Józefa Bilczewskiego i św. Zygmunta Gorazdowskiego pozostaje aktualnym wzorem wierności Bogu, miłości do Kościoła i służby drugiemu człowiekowi. Szczególnie podkreślił, że charyzmat św. Zygmunta Gorazdowskiego jest darem dla całego Kościoła i nieustannym wezwaniem do podejmowania dzieł miłosierdzia. Nawiązując do słów św. Jana Pawła II: „Duc in altum!”, zachęcił wiernych do odważnego podążania drogą świętości i budowania pokoju. Po Komunii Świętej odśpiewano uroczyste Te Deum. W imieniu Zgromadzenia Sióstr Świętego Józefa Matka Generalna s. Wanda Matysik podziękowała nuncjuszowi apostolskiemu, metropolicie lwowskiemu abp. Mieczysławowi Mokrzyckiemu, biskupom, kapłanom, osobom konsekrowanym oraz wszystkim uczestnikom za wspólną modlitwę i świadectwo jedności Kościoła. Uroczystość ubogacił śpiew chóru przygotowanego przez przełożoną Delegatury Ukraińskiej, s. Marlenę, wraz z Siostrami Świętego Józefa i osobami świeckimi. Na zakończenie uczestnicy złożyli kwiaty pod tablicą św. Jana Pawła II oraz posadzili pamiątkowe drzewo jako znak 25. rocznicy beatyfikacji. Jubileusz stał się czasem dziękczynienia za dar świętości św. Józefa Bilczewskiego i św. Zygmunta Gorazdowskiego oraz zachętą do wiernego realizowania Ewangelii poprzez czynną miłość miłosierną.
Duc in altum! Wypłyń na głębię, Kościele łaciński we Lwowie! (…) Z Chrystusem będziesz niezwyciężony. Odważnie wybierz świętość!”
Takimi słowami św. Jana Pawła II, przypomnianymi przez nuncjusza apostolskiego na Ukrainie abp. Visvaldasa Kulbokasa, zakończyła się homilia wygłoszona podczas jubileuszowej Mszy Świętej dziękczynnej z okazji 25. rocznicy beatyfikacji św. Józefa Bilczewskiego i św. Zygmunta Gorazdowskiego. Eucharystia była sprawowana 26 czerwca 2026 roku w archikatedralnej bazylice metropolitalnej Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny we Lwowie. Na początku homilii nuncjusz wyraził wdzięczność Bogu za dar życia św. Józefa Bilczewskiego i św. Zygmunta Gorazdowskiego oraz za ich beatyfikację dokonaną przed dwudziestu pięciu laty przez św. Jana Pawła II. Przypomniał również wielkie zaangażowanie kard. Mariana Jaworskiego i jego współpracowników, dzięki którym możliwe było przygotowanie procesów beatyfikacyjnych obu pasterzy Kościoła lwowskiego. Podkreślił, że beatyfikacja była owocem wiary, modlitwy i wytrwałej pracy wielu osób, a ich późniejsza kanonizacja potwierdziła świętość ich życia i służby Kościołowi. Rozważając postać św. Józefa Bilczewskiego, abp Visvaldas Kulbokas zwrócił uwagę na ludzi, których Pan Bóg postawił na jego drodze. Podkreślił, że świętość jednego człowieka rodzi świętość w sercach innych. Przykład ludzi wiernych Ewangelii rozbudza pragnienie pójścia za Chrystusem, a właśnie od tego pragnienia rozpoczyna się droga prowadząca do pełni życia z Bogiem. Zachęcił wszystkich wiernych, aby za wstawiennictwem św. Józefa Bilczewskiego i św. Zygmunta Gorazdowskiego prosili o łaskę wytrwałego wzrastania w świętości. Nawiązując do osoby św. Jana Pawła II, kaznodzieja przypomniał go jako pielgrzyma pokoju. Zaznaczył, że każdy chrześcijanin staje się pielgrzymem pokoju wtedy, gdy podejmuje drogę pojednania z Bogiem i bliźnimi, stawiając sobie pytanie: „Komu mam dzisiaj przebaczyć?”. Pokój – mówił – rodzi się w ludzkim sercu i jest owocem przebaczenia. To właśnie przebaczenie staje się początkiem prawdziwego pokoju zarówno w rodzinach, jak i między narodami. Szczególne miejsce w homilii abp Visvaldas Kulbokas poświęcił św. Zygmuntowi Gorazdowskiemu. Ukazał go jako kapłana całkowicie oddanego Bogu i człowiekowi, który nie tylko głosił Ewangelię, ale przede wszystkim każdego dnia wcielał ją w życie poprzez konkretne dzieła miłości miłosiernej. Ojciec Gorazdowski dostrzegał Chrystusa w ubogich, chorych, samotnych i opuszczonych, niosąc im nie tylko pomoc materialną, ale także nadzieję, godność i doświadczenie Bożej miłości. Kaznodzieja podkreślił, że misja św. Zygmunta Gorazdowskiego nie należy jedynie do historii ani wyłącznie do Zgromadzenia Sióstr Świętego Józefa. Pozostaje ona zadaniem całego Kościoła, który nieustannie jest wezwany do dostrzegania człowieka potrzebującego i odpowiadania na jego cierpienie z miłością oraz odwagą. Zachęcał, aby nie ulegać duchowemu zniechęceniu i wygodzie, lecz odważnie „wypływać na głębię”, podejmując dzieła miłosierdzia tam, gdzie Bóg stawia człowieka. Nuncjusz przypomniał również prawdę o obcowaniu świętych. Podkreślił, że święci nieustannie wspierają Kościół swoim wstawiennictwem, a ich przykład prowadzi kolejne pokolenia ku Chrystusowi. Wspominając Lwów przełomu XIX i XX wieku, wskazał, że dzięki posłudze św. Józefa Bilczewskiego, św. Zygmunta Gorazdowskiego oraz wielu innych świętych miasto stawało się miejscem większej miłości, troski o ubogich i wzajemnej odpowiedzialności. Przesłanie homilii stało się zachętą do odważnego podążania drogą świętości oraz wiernego podejmowania dzieł miłości miłosiernej. Dla Sióstr Świętego Józefa słowa nuncjusza były również przypomnieniem, że charyzmat pozostawiony przez św. Zygmunta Gorazdowskiego pozostaje żywy i nadal realizuje się wszędzie tam, gdzie człowiek z miłością pochyla się nad drugim człowiekiem.
